Abbas

İlkbahar gelince delirmek,
Sabık bir alışkanlığımdır.
Kemiğe dayanmış bıçakları bileyip,
Çocukların ulaşamayacağı yerlerde saklarım.


'Devrik cümle devrimi' yapmamı söyler salkım söğütler,
Nisan sonu, Mayıs beş-altı.
Sözümona yüklemler başını çeker,
İkircikli yalnızlıklarımın.


Hem gitmek dediğin nedir ki?
Biraz simit, biraz çay.
Biraz çay,
Biraz daha:
Şekersiz.
Birkaç adım sonra yine akşam;
Yine müşkülpesent adamlar,
Yine nikbin kadınlar.
Anladım,
Vagonlar bu gece de boş.
Dolar belki tıklımtıkış,
Nisan sonu, Mayıs beş-altı.


Gelsene kitaplarımı sevelim,
Çekelim içimize saman sarı renklerini.
Birer sayı tutalım aklımızdan,
Sağ mı sol mu?
Sağ.
Sayfa yirmi yedi.
Kelime üç.
'Abbas'.
Durmaz.
Durur belki,
Nisan sonu, Mayıs beş-altı.
İlkbahar gelince gitmek,
Muayyen bir alışkanlığımdır.

Olmadı...mı?

Belki bir 'belki'nin 'l'sine yaslarım başımı,
Olmadı bir 'çünkü'nün 'ç'sine salıncak kurarım
                                                                  -diyordum.
Kitaplarım önce düzenlerini kurarlar,
Sonra beni yanlarına aldırırlar
                                            -diyordum.
Sesimle çiçek toplarım,
Her gün güneşe döndürürüm
                                         -diyordum.


Fakat,
Bazı kışlar,
Arkalarında oyalı mendiller bırakır.

40 Yıl Sonrama-Varsa

Yaşlanmış boynuna inci kolye takman,
Yarana tuz yerine şeker basmak.
Geçmez.
Şeker basılan yaralar daha çabuk iyileşmez.
Zamana bırakmak mutlak güzel bir şey.
Kaldıysa.


Cenazelerde ağlayıp, düğünlerde oynuyorsun.
Tutamayacağın sözler verip,
Panjurlarını kapatıyorsun sonra izbe evinin.
Hangi mevsimdeyiz sanki,
Biliyor musun?


Ellerinin canı kesildi.
Çalamıyorsun zilleri.
Kimse çalamıyorsa,
Kapıları tıklatmak daha iyi.
Tık.
Tık.
Tık.
Mors alfabesini bilsen,
Belki anlarsın gece 12 ile 3 arası yankılanan tokmak seslerini.
Ne iyi ettiniz de geldiniz!


Cuma günlerini garipsiyorsun, hayret doğrusu!
Ayyuka çıkıyor yalnızlıkların.
Hurma ağacının varlığı ısıtıyor seni- bahçedeki.
Sadece cumaları tarıyorsun beyaz saçlarını:
'Dünya yanar, deli taranır.'


Kendi koynuna okuduğun duaların kelimesiz.
Kelimeler teferruat.
Gözlerini evin tavanına dikip,
Sanki gökyüzüne bakıyorsun.
Gökyüzüne bakmak için biraz geç değil mi?
Arama tavanda,
Değil tavanda cennet.


Titreyen parmaklarına inci yüzük takman,
'Zamanınız varsa beni dinleyiniz.' demenin suskuncası.
Kimse,
Dinlemez.

Sanıyorum

Dünyanın en az nüfuslu ülkesinde yaşıyoruz kafamın içinde:

Bir ben,

Bir de

Korkak kediler korosu.

Kaybolan yeşil küpeme ağıtlar yakıyorum.

Sahi,

Hiç görmediniz mi?

Hiç görmediniz mi sahi?

Görmüşler.

Tüm deliler.

Sabahları.

Dünyanın tüm delileri selam verir bana.

Sabahları.

Tanırlar sesimi,

Üstünkörü söylediğim şarkılardan.

Ellerimi yaktım,

Yaktım ellerimi:

Öyle sanıyorum.

‘Bitti’ diye bağırdı,

Yedi düvel, yetmiş iki buçuk millet insan.

Bitti,

Bitti sanıyorum.

Görebilmek için kendimi,

Sigara kokan iskambil kâğıtlarıyla fal bakıyorum,

-Mahalledeki çay ocağında.

Herkesin adı okundu,

Yok benimki,

Benimki yok.

Yok sanıyorum.

Annem nazar duası okuyor,

Anne!

Benim için öpsene ellerini!

Öpersen geçer,

Geçer öpersen,

Geçer sanıyorum.

Öp de geçsin anne.

Anne.

Öp.

Biliyorsun,

İki dirhem bir çekirdek olmayı ben seçmedim.

Ben istemedim olduğumdan uzun görünmeyi.

Sağır ve dilsiz olmayı yeğlediğim olmadı mı sanki?

En çok da boyum uzunken konuşamamayı.

Boyum uzun değil.

Ben uzatıyorum,

Uzuyor sanıyorum.

Uzamıyor.

Yalnızken hep kısayım oysa.

Siz gelince uzun oluyorum.

En çok da,

Annemin elinde kısa.

Kısa kalıyorum.

Annem nazar duası okuyor,

Mavi dualar ak dualar.

Ben gözlerimi yumuyorum.

Dertop oluyorum.

Anne!

Benim için öpsene ellerini!

Öpersen geçer,

Geçer öpersen,

Geçer sanıyorum.

Topuklu ayakkabılar ve iskambil kâğıtları:

-Geçmiyor.

Zift

Kuzinede ekmek pişirin kadınların
Alafranga hayaller kurabileceğini anlıyorum da,
Salya sümük bir dram filminde,
Acıyla edilen bir küfre gülen insanları anlayamıyorum.
Lirik olmamak
Matrak bir şey aslında.
'Ziftin peki' desen de gülerler,
'Şeker kaymak' desen de.
İnsanlar hep gülerler.
Bir de komşumuzun adı Güler,
O hiç gülmez.


Lekelenmiş,
Eskimiş,
Küçülmüş elbisen yoksa,
Kardeşi olan insanları anlayamazsın.
Kendi gözümün önünde
İstasyona gidiyorum,
Trenler benim peşimde,
Trenler beni takip ediyor.
İnsanlar bazen geçmişte yaşarlar.
Kadınlar yaşamaz.

Değil mi ki kadınsın
Değil mi ki gülüyorsun,
Yaşamak
Bazen
Yaşamamak.

Poseidon

Bugün affetme bahçemde,
Devrimci marşları,
İlahiler,
Operetler.
Üstelik,
Kasımpatılar da büyüyor,
Bu kadar normallik sinir bozucu.


Tütün sarısı parmaklarım olduğunda,
Muhtemelen 58 yaşında olacağım.
Ve mutfaktaki bal kavanozu kadar yalnız.
Boşluğa sadece,
Orta yaşlılar mı düğüm atar?


Etrafımda her zaman,
Kadifeden evler ve taştan kalpler.
İsterseniz yarın,
Çığlık sesli kadınlarımla tanışabilirsiniz.


Duvarıma astığım fil resimlerini gördüyseniz,
Hiçbir şeyi unutmadığımı da bilirsiniz.
Sol gözümden uçan kağıt kanatlı kuşlar,
Gelip sağ gözüme konuyor,
Sağ salim havalanıyorum.


Ama bu münferit uçuşların da bir bildiği var.
Histeriye kapılmak için çok geç kaldım:
Tüm çocuklar susamış bak!
Hepsi,
İçimdeki gölgelerde dinlensinler.


Poseidon yüzme bildiğimi bilseydi,
Daha hızlı vururdu yabasını yere.
Şimdi,
Olmayan tüm depremler için,
Bana teşekkür ediniz.

Nokta

Kronik görmezden gelme sendromuna yakalansam,

Mutluluktan öleceğimi sanıyorum.
Hafızasızlık
En büyük erdem değil mi?
Fakat beni en çok
Zeytin ağaçlarının gölgesi üzüyor.
Bakıp da
Görmemenin
Cesaret isteyeceği gölgeler.
Kendimle aramdaki bu danışıklı dövüşü bir fark etseler, Zulamdaki en koyu yakutları çıkarırım elbet.

Bu yağmurlar,
Yeşertemiyor
En koyu sarıları bile.
Yağsalar da,
Yağmasalar da,
Yazın yürünen ama kışın zor gelen yollardan geçtim.
Perdelerimin arkasında hep
Okunmayı bekleyen kitaplar var.

Eski kafalı bir kadın olmak

Şüphesiz benim seçimim.

Tam karşıya geçecekken,

Kalbim kırıldı.

Ah, 

Keşke o kırmızı ışıkta beklemeseydim.

Bazı geceler kendi içime çekilince,

Unutuyorum adımın baş harfini.

Ben de elimde mürekkebim,

Nokta koyuyorum her yere,

Ki geri gelsin sesli ve sessiz harfler.

Noktaladım her cümlemi

Noktalarım tükendi

Noktasızım

Adsızım.

                                                    -En çok da,
                                                     Kırmızı ışıkta beklemek üzüyor beni.

 .